της Σταυρούλας Κουμενίδου
Ο μικρός Νέστορας μπήκε στο σπίτι του ξαναμμένος και θυμωμένος.
– Δεν ξαναπαίζω με τον Αριστοκλή και τον Θεοδόσιο. Είναι δυο κακομαθημένα παιδιά, που όλο θέλουν να νικούν στους αγώνες δρόμου που κάνουμε. Μάλιστα ο Θεοδόσιος, τον είδα, θέλησε να μου βάλει τρικλοποδιά, για να πέσω και να καθυστερήσω! Δεν τον ένοιαζε καθόλου αν θα χτυπούσα πάνω στις πέτρες του δρόμου. Δεν τους ξαναπαίζω!
Ο μεγάλος ποιητής της Εκκλησίας μας, ο προφήτης Δαβίδ, σ’ ένα λυρικώτατον ψαλμό του έχει ονομάσει μύρο τον εν πνεύματι σύνδεσμο των αδελφών μας, που έχουν, κάτω απ’ την αγιασμένη σκέπη της Εκκλησίας, κοινούς τους πόθους, τις λαχτάρες, τον πόλεμο με τον δαίμονα τον πολυκέφαλο, τους ακατάπαυστους αγώνες για την προσέγγιση της αγιότητος, για την ένωση με το Θεό.
Φίλε μου, δεν χρειάζεται να σου πώ πόσο συγκλονιστική είναι η ιστορία αυτή από το ιερό ευαγγέλιο που μόλις διάβασες. Μόνο σου το έχεις ήδη νιώσει. Μόνο ένα θέλω να σου πώ, κι όχι με πολλά λόγια, γιατί μπορείς να καταλάβεις εσύ πολλά:
– Άγιε Δημήτρη μου, αναφώνησε η γιαγιά κι έκανε τον σταυρό της αργά και σταθερά…
– Έλα, Δημητράκη μου, να προσκυνήσουμε τον τάφο του Αγίου μας, που προστατεύει και την πόλη μας και τον καθένα μας χωριστά, ειδικά όσους έχουν τ΄ όνομά του…
Ο Άγιος Δημήτριος. Μουσείο Επιφανών Ζακυνθίων. Ζάκυνθος.
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
Προς το ανατολικόν μέρος της πόλεως Θεσσαλονίκης υπάρχει τόπος τις πολύ ωραίος ο οποίος έχει λειβάδια τερπνά, αέρα εύκρατον, και δένδρα πολλά κάρπιμα· έχει δε κατ’ εξοχήν μίαν βρύσιν πολύ ωραίαν εξ ης άνα βρύει ύδωρ γλυκύ και ψυχρόν από πέτραν τινά εσχισμένην προ αμνημονεύτων αιώνων.
του Αρχιμ. Δοσιθέου Κανέλλου
Παραμονή του Αγ. Δημητρίου ξανά εμείς στην Πόλι. Ρωτούμε στο Πατριαρχείο που να εκκλησιασθούμε. Πάντα το κάνουμε αυτό. Πηγαίνουμε όπου μας συνιστούν. Συνήθως εκεί οπού λειτουργεί ο Πατριάρχης ή ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Και οι λίγοι προσκυνηταί είναι μια παρηγοριά. Μας λέγουν λοιπόν να πάμε για τη λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ξηροκρήνης (Κουρού Τσεσμέ) προς την πλευρά του Βοσπόρου…
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας
Στην εικόνα του Αγίου Δημητρίου, του «καβαλλάρη» και στα νώτά του, είναι έφιππος σε μικρό σχήμα ένας ρασοφόρος. Είναι ο Επίσκοπος Γαβριήλ του Δαμαλά, που τον έπιασαν αιχμάλωτο ενώ ψάρευε οι πειρατές το 1603 και τον πούλησαν στο Αλγέρι, σε ένα μεγαλοκτηματία μπέη, που τον πήρε δούλο στην υπηρεσία του.
Με χαρά σας προσκαλούμε το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026 και ώρα 19:00 στον Ιερό μας Ναό, θα πραγματοποιηθεί ομιλία από με τίτλο:
«Ο Άγιος Δημήτριος και η Τουρκοκρατία».
Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη Υπερμάχω.
Του μυροβλύτου εν ωδαίς και θείοις άσμασι,νυν μελωδήσωμεν πιστοί ύμνον επάξιον, του ολέσαντος τυράννου την ωμότητα, και απώσαντος Λυαίου την θρασύτητα, και Χριστόν Θεού Υιόν τρανώς κηρύξαντος, και βοήσωμεν· Χαίροις μάρτυς Δημήτριε.
