Η διαβόητη Congregatio de Propagandae Fidei προσπάθησε να τον διαβάλη
χαλκεύοντας στα σκοτεινά γραφεία της μια καλβινίζουσα πλαστή, κακέμφατη
και ψευδεπίγραφη «Ομολογία Πίστεως», την οποία ο Λούκαρις ουδέποτε
αναγνώρισε ούτε υπεστήριξε πολεμούμενη. Καλβινιστής, λοιπόν, ο Λούκαρης!
Πριν λίγα χρόνια τον είχαν παρουσιάσει ως παπιστή. Τώρα, ξαφνικά, έγινε
…Προτεστάντης!… Αιρετικός!… Ποιος; Αυτός που τον διέκρινε τέτοια
ευλάβεια για την Παναγία, ώστε στα Πατριαρχικά του Σιγίλλια,
αναφερόμενος στη Θεοτόκο πάντοτε έγραφε «της Υπεραγίας μου Θεοτόκου».
Ποτέ χωρίς εκείνο το μου, εκείνη την έκφρασι βαθειάς προσωπικής σχέσεως
προς την Μάννα των Χριστιανών, την ώρα που οι Καλβινιστές και λοιποί
Προτεστάντες στο άκουσμα και μόνο της λέξεως Θεοτόκος αρρώσταιναν.
Προτεστάντης, αυτός που κατέταξε επισήμως στη χορεία των Αγίων τον Όσιο
Γεράσιμο της Κεφαλλονιάς (Ιούλιος 1626), όταν οι Προτεστάντες αρνούνται
την τιμή στους Αγίους.