(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
[Περί του θαύματος των Αρχαγγέλων εν τη Μονή]
Κατά Οκτώβριον του 1913 ο Επιτελάρχης του Εθνικού μας Στρατού, Στρατηγός Βίκτωρ Δούσμανης, μας έστειλε συνοδεία δύο στρατιωτών ένα ανεψιόν του ψυχοπαθή και δαιμονιώντα από πνεύμα πύθωνος, ως ποτέ η εν Φιλίπποις μαντευομένη, και επιστολήν προς την Μονήν μας, εν ή έλεγεν ότι «εδώ πατέρες εις την πατρίδα μου (Κέρκυραν) είναι το καλλίτερον ψυχιατρείον της Ελλάδος, και έμεινεν εκεί ο ανεψιός μου αυτός Ιωάννης, άλλα δεν είδομεν καμμίαν βελτίωσιν, μας είπον δε και οι ιατροί ότι εξήντλησαν όλα τα μέσα της Επιστήμης, ως εκ τούτου απεφασίσαμεν και τον στέλλομεν εις τα άγια μέρη σας, και παρακαλούμεν να τον δεχθήτε και να του κάμετε ό,τι είναι δυνατόν πνευματικώς, ίσως δι ευχών σας λυπηθή ο Θεός και ημάς και αυτόν και τον κάμη καλά».





