Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, Η εμφάνιση της Παναγίας, η θαυματουργική του ίαση και περί ασθενείας

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Έπρεπε λοιπόν να παλεύη ο Πρόχορος [πρόκειται για το βαπτιστικό όνομα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ].

Μέσα στήν Ἐκκλησία μας βιώνουμε ἔντονα τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας...

 

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΕΠΙ ΤΗι ΠΡΩΤΗι ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2026

ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΦΑΛΗΡΟΥ, ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΚΛΗΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ

ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ

᾿Αδελφοί συλλειτουργοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, Χρόνια Πολλά!

Ἦρθε ἡ νέα χρονιά καί πανηγυρικά τήν ὑποδεχθήκαμε! Πρόβαλε στόν ἱστορικό χωροχρόνο φορτωμένη μύριες ἐλπίδες, ὄνειρα καί εὐχές, ὅπως προβάλλει ἡ αὐγή στό ἀπέραντο στερέωμα, στεφανωμένη μέ πλῆθος χρωμάτων, μαγευτικές ἀποχρώσεις καί κάλλος ἀσύλληπτο. Καί βέβαια, ἡ ἀνατολή δέν θά εἶχε αὐτή τήν ἐντυπωσιακή ὀμορφιά, ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ ἡ ἀναμέτρησή της μέ τό σκοτάδι τῆς νύχτας καί ἡ σταδιακή ἐπικράτησή της μέχρι τήν θριαμβευτική κατάληξη τοῦ πρωϊνοῦ. Ἔτσι καί ἡ ἀνατολή τοῦ νέου χρόνου δέν θά εἶχε τήν αἴγλη τόσο χαρμόσυνης γιορτῆς, ἄν δέν γυρεύαμε ἄπληστα μιά ἀκτῖνα ἐλπίδας καί αἰσιοδοξίας νά φωτίσει τά σκοτάδια τῆς ζωῆς μας, νά ζωογονήσει τά κύτταρα τῆς ὕπαρξής μας, νά θερμάνει τίς καρδιές μας.

Το μαντρί το βλογημένο

 

του Φώτη Κόντογλου

Κάθε χρόνο ο Άγιος Βασίλης, τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς γυρίζει από χώρα σε χώρα κι από χωριό σε χωριό και χτυπά τις πόρτες, για να δει ποιος θα τον δεχτεί με καθαρή καρδιά.  Μια χρονιά λοιπόν, πήρε το ραβδί του και τράβηξε.  Ήτανε σαν καλόγερος ασκητής, ντυμένος με κάτι μπαλωμένα παλιόρασα, με χοντροπάπουτσα στα ποδάρια του και μ’ ένα ταγάρι περασμένο στον ώμο του. Γι’ αυτό τον παίρνανε για διακονάρη και δεν τ’ ανοίγανε την πόρτα. Ο Άγιος Βασίλης έφευγε λυπημένος, γιατί έβλεπε την απονιά των ανθρώπων και συλλογιζότανε τους φτωχούς που διακονεύουνε, επειδής έχουνε ανάγκη, μ’ όλο που αυτός ο ίδιος δεν είχε ανάγκη από κανέναν κι ούτε πεινούσε ούτε κρύωνε.

Ένα δώρο για τον Βασιλάκη

Στύλωσε το κορμί της η κυρα-Σοφία και έπιασε με τα δυο χέρια τη μέση της. Αχ, αυτός ο πόνος! Τώρα τελευταία όλο και πιο πολύ την ενοχλούσε. Στάθηκε μια στιγμή να πάρει ανάσα κι ύστερα ξανάσκυψε στη δουλειά της.