(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)
[…]
Η συζήτησή μας εκείνο το βράδυ στράφηκε και γύρω από έναν άλλο άγιο Γέροντα της εποχής μας, τον π. Δημήτριο Γκαγκαστάθη* [αγιοκατάχθηκε τον Ιούλιο του 2025], διότι τον γνώρισα από κοντά, τα 10 τελευταία χρόνια της ζωής του.
Μετά τα μεσάνυχτα, αφού έφυγαν αρκετοί απ’ τους επισκέπτες, ο κ. Ιάκωβος μού πρότεινε να τους ακολουθήσω στο Κελί του Γ. Πορφυρίου στο Μήλεσι. Μαζί μας ήρθε ο αγιορείτης και κάποιοι αξιωματικοί. Ο Άγιος μάς δέχτηκε αν και ήτανε άρρωστος και η ώρα ήταν 1:30 μετά τα μεσάνυχτα.
Μόλις πήραμε την ευχή του, αμέσως μας είπε:
«Ο παπα-Δημήτρης είναι Άγιος! Δεν χρειάζεται να περάσουνε 100 χρόνια. Αυτό το κάνει ο Θεός για να φύγουνε κάποια αγκάθια απ’ τη μέση. Τώρα δεν ανήκει στη φυσική του οικογένεια, αλλά στη μεγάλη οικογένεια της Εκκλησίας. Να φροντίσετε να γίνει η ανακομιδή του σύμφωνα με την τάξη της Εκκλησίας, σύμφωνα με την τάξη που επιβάλλεται».
Εμείς δείξαμε κάποιο ενδιαφέρον, αλλά τελικά οι συγγενείς του, τον Ιούλιο του 1980, δύο μήνες μετά, κάνανε κρυφά την ανακομιδή του.
Η Εκκλησία μερικές φορές καθυστερεί την αγιοποίηση ενός ανθρώπου, προκειμένου να φύγουν κάποια “αγκάθια” απ’ τη μέση, δηλαδή κάποιοι εμπαθείς άνθρωποι, και όχι επειδή αμφιβάλλει για την αγιότητά του.
Κάποιοι, είτε από άγνοια, είτε από κακή προαίρεση, υποκινούμενοι από τον πονηρό, κατηγορούσαν τον παπα-Δημήτρη λέγοντας διάφορα ανυπόστατα. Όμως, όσοι τον γνώριζαν καλά, όπως ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ο π. Γεώργιος Καψάνης (Ηγούμενος της Ι. Μ. Γρηγορίου στο Άγιον Όρος)…κ.ά., τον αποδέχονταν πλήρως.
Κι αυτό διότι είχε πραγματικές, βιωματικές, χαριτωμένες εμπειρίες και όχι εικονικές και φανταστικές.
Εάν και διώχτηκε σκληρά, είχε τη δύναμη όχι μόνο να συγχωρεί αλλά και να εύχεται ολόψυχα για τους εχθρούς του. Ήταν υπεράνω χρημάτων, φιλάνθρωπος, φιλομόναχος και ασκητικότατος. Είχε πολλές αρετές και χαρίσματα τα οποία τα καλλιέργησε και τα επαύξησε με τη συνεχή επιμέλειά του και τον διαρκή αγώνα του. Γι’ αυτό και αγίασε.
* Πατήρ Δημήτριος Γκαγκαστάθης (1902-1975): Πολύτεκνος ιερέας του χωριού Πλάτανος των Τρικάλων. Ολιγογράμματος μεν, αλλά είχε συνεχή “επικοινωνία” με τον Θεό, με τους Αγίους και ιδιαίτερα με τους Αρχαγγέλους.
Απόσπασμα από το βιβλίο, ο «Όσιος Πορφύριος, Ο προφήτης, Μαρτυρίες», έκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος, τόμος β’.
