Αρχιμανδρίτου Μιχαήλ Σαντοριναίου
Μεγαλύτερο έπαινο δεν απηύθυνε ποτέ ο Χριστός!
Τον μεγαλύτερο έπαινό Του, τον απέδωσε μόνο στον άγιο ένδοξο προφήτη Ιωάννη τον Βαπτιστή. “Αληθινά, αληθινά σας λέω ότι μεγαλύτερος και στην αρετή και στην αξία άνθρωπος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή δεν έχει γεννηθεί ποτέ από γυναίκα” (Λουκ. ζ΄ 28)
Όντως συγκλονιστική αυτή η διαβεβαίωση από το απείρου κύρους και αδιάψευστο στόμα του Θείου Διδασκάλου.
Γι’ αυτό και στο απολυτίκιο του αγίου Ιωάννου ψάλλουμε: “Μνήμη δικαίου μετ΄ ἐγκωμίων, σοῖ δέ ἀρκέσει ἡ μαρτυρία τοῦ Κυρίου Πρόδρομε…” (Απολυτίκιο 7ης Ιανουαρίου).
Το σάλπισμα του Ιωάννη για τη μετάνοια ήταν συγκλονιστικό, διεγερτικό. Μαζικά ξεσηκώνονταν γραμματισμένοι και αγράμματοι, πρωτευουσιάνοι και απλοϊκοί επαρχιώτες και σχημάτιζαν αστείρευτα ανθρώπινα ποτάμια, τα οποία κατέληγαν στον λιπόσαρκο ασκητή πέραν του Ιορδάνη, που έτρωγε “ακρίδες και μέλι άγριον” και ήταν μονοχίτων, με έναν τραχύ ασκητικό τρίχινο χιτώνα δεμένο στη μέση του με μια δερμάτινη ζώνη (Μάρκ α΄ 5-6).
Γιατί όμως “ἐξεπορεύετο πᾶσα ἡ Ἰουδαία χώρα καὶ οἱ Ἱεροσολυμῖται” (Μάρκ. α΄ 5) για να βρουν τον Ιωάννη και να εξομολογηθούν στον νέο αυτόν εκπρόσωπο του Θεού και να βαπτισθούν από αυτόν;
Διότι ο τρόπος της ζωής του Ιωάννη, του λύχνου που έδειχνε τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, ήταν η απαρχή του ευαγγελικού ήθους. Ο Ιωάννης γεννήθηκε στη σκιά και έδειξε το Φώς. Ο Ιωάννης ζούσε μέσα στη χάρη του Θεού, προτού να έρθει στη γη ο Παράκλητος κατά την Πεντηκοστή. Ζούσε σαν Χριστιανός πριν από τον Χριστό. Ζούσε μακριά από τον κόσμο και τοπικά και τροπικά. Γι’ αυτό και τον κυνηγούσε ο κόσμος, για να τους φανερώσει τον Μεσσία. Ζούσε με μεγάλη αυταπάρνηση, δουλαγωγία της σάρκας και αγία περιφρόνηση προς τον κόσμο και τα του κόσμου. Γι’ αυτό και ο Θεός τον ξεχώρισε και τον τίμησε τόσο πολύ.
Μεγάλος ο Ιωάννης! Αμίμητος στην αρετή! Άφθαστος στην ταπείνωση! Τόσο άγιος και τι έλεγε για τον εαυτό του;
“Oὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ” (Μάρκ. α΄ 7). Αληθινά, έλεγε, μην νομίζετε ότι είμαι κάτι. Είμαι τόσο άχρηστος και ανάξιος ενώπιον του Μεσσία που σας διαβεβαιώνω ότι δεν μπορώ να του προσφέρω ούτε την υπηρεσία που πρόσφερε ο κατώτερος δούλος στον οποιονδήποτε κύριό του: να του λύσει το λουρί των υποδημάτων του, όταν επέστρεφε από τις εξωτερικές του εργασίες.
Είναι, δυστυχώς, και η δική μας εποχή χειμαζόμενη, άπιστη και διεστραμμένη (Λουκ. θ΄ 41) και προσπαθούμε και εμείς, πολλές φορές, από το μετερίζι του ο καθένας να την οδηγήσουμε στον Χριστό.
Πόσες φορές, όμως, τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά! Στο σπίτι, στην ευρύτερη οικογένεια, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στον στρατό, στην εργασία, στο κατηχητικό, στην ομάδα, στην κατασκήνωση, στην ενορία, στην Εκκλησία, στην Πολιτεία, στον κόσμο.
Αλήθεια γιατί; Αναλογίστηκες ποτέ, αδελφέ μου, γιατί ο κόσμος συνέρρεε καθημερινά με τόση εμπιστοσύνη στο κήρυγμα του Ιωάννη;
Όχι, δεν έκανε θαύματα ο μεγαλύτερος των προφητών! Ούτε έδινε μεγάλες υποσχέσεις, ούτε ωραία λόγια τους έλεγε. Αντίθετα τι έκανε; Τους έβαζε να κάνουν οι πάντες, και οι επίσημοι στρατιωτικοί, θρησκευτικοί, οικονομικοί παράγοντες, δημόσια εξομολόγηση!
Και –απίστευτο– το έκαναν!
Απορείς γιατί; Μα γιατί έλαμπε πρώτα ο ίδιος με το ήθος και το παράδειγμα του.
Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας του. Αυτό πρέπει να είναι και το δικό μας κλειδί που θα ανοίξει τις καρδιές των κοντινών μας ανθρώπων.
