Ο Νυμφίος της Εκκλησίας

Μεγάλη Εβδομάδα, και η αγία μας Εκκλησία προβάλλει στους ιερούς ναούς της την εικόνα του Νυμφίου, προκειμένου να την προσκυνήσουν οι πιστοί. Γι' αυτό οι ακολουθίες του Όρθρου των τριών πρώτων ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος ονομάζονται ακολουθίες του Νυμφίου.

Τα τροπάρια των ημερών αυτών είναι σχετικά: «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυκτός…»· «Τον Νυμφίον, αδελφοί, αγαπήσωμεν…»· «Ο Νυμφίος ο κάλλει ωραίος παρά πάντας ανθρώπους…». Όλοι λοιπόν με κατάνυξη ψυχής και αισθήματα ιερά προσκυνούμε πολύ ευλαβικά και κατασπαζόμαστε την εικόνα του Κυρίου που επιγράφεται «Ο Νυμφίος» και εικονίζει τον Κύριο Ιησού Χριστό με την τιμία κεφαλή γερμένη, τους οφθαλμούς σβησμένους τον ακάνθινο στέφανο να Του ματώνει το άγιο μέτωπο· με τον κάλαμο και την κόκκινη χλαμύδα που περιπαικτικά Του φόρεσαν οι Ρωμαίοι στρατιώτες· με τα άχραντα χέρια δεμένα, όπως ακριβώς περιγράφουν οι ιεροί Ευαγγελιστές την αγία μορφή του Κυρίου στην έσχατη ταπείνωσή του.

Ο Νυμφίος της Εκκλησίας!

Την ονομασία «Νυμφίος» δεν τη δώσαμε εμείς στον Κύριο Ιησού Χριστό. Ο Ίδιος επανειλημμένως ονόμασε τον Εαυτό του έτσι· είτε μιλώντας με παραβολές, σαν αυτήν των δέκα παρθένων που περιμένουν τον νυμφίο, τον γαμπρό, για να εισέλθουν μαζί του στο γαμήλιο τραπέζι· είτε αποκαλώντας απευθείας τον Εαυτό του με την ονομασία αυτή (βλ. Ματθ. θ΄ 15).

Αλλά και ο τίμιος Πρόδρομος είχε ονομάσει τον Χριστό Νυμφίο. Αυτός είναι ο Νυμφίος, είχε πεί στους μαθητές του. Εγώ είμαι ο φίλος του Νυμφίου, ο παράνυμφος, ο νυμφαγωγός. Ο Νυμφίος, ο Χριστός, Αυτός είναι που έχει τη Νύμφη (βλ. Ιω. γ΄ 29).

Αλλά ποια είναι αυτή;

Την απάντηση μας τη δίνει πάλι ο Κύριος. Στην Παλαιά Διαθήκη, ομιλώντας διά στόματος των προφητών, ονομάζει τον Εαυτό του νυμφίο, μνήστορα, που έχει μνηστευθεί τη Σιών, την Ιερουσαλήμ, τη Συναγωγή των Ιουδαίων. Αλλά επειδή αυτή δεν Του έδειξε πίστη συζυγική, γι' αυτό διαρρηγνύει τη σχέση του μ' αυτήν και συνάπτει τον Εαυτό του με τη νέα Σιών, τη νέα Συναγωγή, δηλαδή την Εκκλησία. Μάλιστα στον Ησαΐα (ξβ΄ [62] 5) ομιλεί για την αγάπη, τη στοργή, την ευφροσύνη του κοντά στη Νύμφη του, τη νέα Ιερουσαλήμ: «και έσται ον τρόπον ευφρανθήσεται νυμφίος επί νύμφη, ούτως ευφρανθήσεται Κύριος επί σοι».

Εκεί όμως που δίδεται η κατεξοχήν περιγραφή του Νυμφίου, του βασιλέως Χριστού, και με απαράμιλλο τρόπο εμφανίζεται η ωραιότητά του, είναι στο μυστικό βιβλίο «Άσμα Ασμάτων» αλλά και στον 44ο Ψαλμό. Αυτός είναι Ψαλμός Μεσσιακός, ο οποίος φέρει την επιγραφή «Ωδή υπέρ του αγαπητού» και εικονίζει τον Νυμφίο Ιησού Χριστό και τη Νύμφη του Εκκλησία: «Ωραίος κάλλει παρά τους υιούς των ανθρώπων». Είσαι ο πιο όμορφος από όλους τους ανθρώπους. «Εξεχύθη χάρις εν χείλεσί σου» (στιχ. 3). Η Χάρις που πλημμυρίζει το εσωτερικό σου ξεχύνεται και στα χείλη σου, που αιχμαλωτίζουν με τη γοητευτική πειθώ και την ευγενή γλυκύτητα και προσήνεια. Εξωτερική αποτύπωση της απαράμιλλης αγιότητος του Κυρίου Ιησού, του Νυμφίου της Εκκλησίας, του «κάλλει ωραίου», του ωραιότερου, θελκτικότερου, ελκυστικότερου, αγαπητότερου, αγιότερου Νυμφίου!

Γοητευμένη η Νύμφη Εκκλησία από όλα αυτά, έχοντας μπροστά της τον Νυμφίο της να πάσχει για τη δική της αγάπη, Του μελωδεί όλα αυτά τα γλυκύτατα, εράσμια, περιπαθή μελωδήματα τώρα, κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τώρα που ο Χριστός βρίσκεται στην έσχατη ταπείνωσή του, στην τέλεια αδοξία του, στον πυθμένα της αμορφίας του.

Συμβαίνει όμως αυτό το παράδοξο, διότι η Εκκλησία γνωρίζει ότι ο Νυμφίος της περιήλθε σ' αυτή την οικτρή κατάσταση, προκειμένου να ανακαινίσει την ίδια. Γνωρίζει ότι η ίδια ήταν η άσχημη, η εξευτελισμένη, η ρυτιδωμένη, η γηρασμένη, η ατιμασμένη λόγω της αμαρτίας. Αλλά ο Κύριος έπαθε, «ίνα αυτήν αγιάση… ίνα παραστήση αυτήν εαυτώ ένδοξον την εκκλησίαν, μη έχουσαν σπίλον η ρυτίδα ή τι των τοιούτων, αλλ' ίνα η αγία και άμωμος» (Εφ. ε΄ 26-27). Πως να μην Τον θεωρεί ως τον ωραιότατο και γλυκύτατο Νυμφίο της;

Αυτός είναι ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Της Εκκλησίας γενικά, και της κάθε ψυχής ειδικά. Και της δικής μας ψυχής Νυμφίος, με την οποία θέλει να συναφθεί σε γάμο πνευματικό, σε άρρηκτη ένωση αιώνιας πίστεως και αφοσιώσεως αποκλειστικής· για να την καταστήσει ένδοξη και αυτήν και περικαλλή, τιμημένη βασιλικώς κοντά Του.

Γι' αυτό έπαθε στον Σταυρό ο Νυμφίος Χριστός. Γι' αυτό κι εμείς, βλέποντάς Τον στο άχραντο Πάθος του και εννοώντας την απύθμενη προς εμάς αγάπη του, Του υποσχόμαστε αιώνια πίστη και αφοσίωση πλησίον Του!

πηγή