Μέρα μεγάλη η
σημερινή.
Ένα πέπλο πόνου και οδύνης σκεπάζει διπλά την αφέντρα Πόλη.
Από τη σκλάβα γη σιγοακούεται ένας Θρήνος που ξεχύνεται στη γαλήνη του Βοσπόρου, κι από κεί τον αρπάζουν τα κύματα του Βοριά και τον πάνε.
Η ζωή εν τάφω.
Είναι που θυμόμαστε την Πόλη που πληγώσαμε και πληγώνουμε.
Αιώνες τώρα ο
ένας να λεηλατεί κι ο άλλος να σφάζει και μέσα απ΄τους καπνούς και τη φωτιά να ξεπετάγεται ένα μικρό φως για να χλευάζει το πρόσωπο του κάθε κατακτητή.
Οι καμπάνες πένθιμα θρηνώντας να λένε το μήνυμα.
Η ζωή εν τάφω.
Και η πόλη καθέδρα του Βασιλέως Αγλάισμα του Γένους.
Μεγάλη Παρασκευή σ' έναν αχανή, τρισδιάστατο χώρο, το πιο γήινο και υπεργήινο σε πρωτοφανέρωτη ένωση μυστική.
Εδώ που κυματίσανε οι αετοί και τα σύμβολα του Μ. Κων/νου.
Στην ωραία
εφτάλοφο, που ξαπλωμένη σε δυό ηπείρους ανοίγει στον Βοριά Μαύρης θάλασσας και στον Νοτιά του Μαρμαρά από την άλλη.
Μεγάλη Παρασκευή στην Πόλη. Και κείνη μεγαλόπρεπη με ηγεμονική σεμνότητα να σκορπά στον γύρο της γαλήνη.
Σαν ένα σώμα σήμερα απευθύνεται στο Θεό. Τα Ταταύλα. ο Γαλατάς το Πέραν τα Θεραπειά.
Όλα τα μικρομέγαλα προσκυνήματα της Νύφης του Βοσπόρου ντύνονται στα πένθιμα και περιμένουν.
Μέσ΄ στη σκιά του τελευταίου αυτοκράτορα και τη μεγαλοπρέπεια του Τυπικού της Βυζαντινής λειτουργίας, που' θελε η παράδοση να σταματήσει λίγο πριν τη μεγάλη είσοδο,ξεκίνησε για την Πόλη μιά βαριά Μεγάλη Παρασκευή.
Ένας βαρύς σταυρός που ανέλαβε να φορτωθεί και να το φέρει ως το
τέρμα. Ένα ποτήρι πικρότατο οδύνης που πίνει αργά και περιμένει.
Με το κρυφό αναφιλητό να εύχεται «ουχ ως εγώ θέλω αλλ΄ως Συ».
Μεγάλη Παρασκευή στην Πόλη. Άλλοτε και τώρα.
Κάποτε με αίγλη και δόξα. Τώρα ταπεινά, τώρα σιωπηλά.
Και η Βασιλεύουσα κυρά, αερική, μεγαλόπρεπη, ανάλαφρη να κυματίζει αιώνια στα νερά του Μαρμαρά.
Και μεις προσευχόμαστε και περιμένουμε την επαύριον «ήτις εστί μετάν την Παρασκευήν».
Ελλάδιος
Πειραϊκή Εκκλησία, Απρίλιος 1991
