Από τον ουρανό στο εδώλιο...

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ

      Φοιτητής Θεολογίας

Δεν είναι λίγοι αυτοί που επιχείρησαν μιά ανηλεή κριτική προς το πρόσωπο του Μ. Κωνσταντίνου, που εξέφρασαν την έντονη αμφισβήτηση τους για την αγιότητα, την αρετή και την ανιδιοτέλεια του μεγάλου αυτού Αγίου. Μάλιστα κατηγορούν και την Εκκλησία ότι τόλμησε να αγιοποιήσει έναν ειδωλολάτρη μονοκράτορα, που' χε τα χέρια του βαμμένα στο αίμα, ένα άτομο αδίστακτο, που προσεταιρίσθηκε τους Χριστιανούς μόνο και μόνο για το πολιτικό του συμφέρον, έναν άνθρωπο που βαπτίσθηκε στα τελευταία στάδια της ζωής του για να μπορεί αβίαστα μεχρί την στιγμή εκείνη να δολοπλοκεί, να εγκληματεί, να βεβηλώνει...

   Ας ρίξουμε όμως μιά σύντομη ματιά στη ζωή του κατηγορούμενου αυτού αγίου: Ο Μ. Κων/νος ζει σε μιά εποχή διωγμών για την Εκκλησία. Το αίμα των χριστιανών ρέει άφθονο και ποτίζει τη γη. Φόβος και τρόμος περιτριγυρίζει τους πιστούς σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

   Το 313 μ.Χ εκδίδει το Διάταγμα των Μεδιολάνων και θέτει τέρμα στους διωγμούς. Κατοχυρώνεται η ανεξιθρησκεία, παύουν να υφίστανται όλοι οι νόμοι κατά των χριστιανών και τους επιστρέφονται όλοι οι τόποι λατρείας που βίαια τους είχαν καρπωθεί οι ειδωλολάτρες.

Κτίζει τη νέα πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη, στην οποία δίνει χριστιανικό χρώμα. Εκδίδει νόμους και διατάξεις που εμπνέονται από το χριστιανικό ιδεώδες. Οικοδομεί μεγαλοπρεπείς ναούς, ενδιαφέρεται για τα ιερά κειμήλια της χριστιανοσύνης, συγκαλεί την Α' Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια και παρακολουθεί τις θεολογικές συζητήσεις που πραγματοποιούνται σ' αυτήν. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του αξιώνεται να γευθή τα δώρα του Βαπτίσματος  και της μετανοίας.

  Ο Μ. Κων/νος κατηγορήθηκε πως όλα αυτά τα έπραξε μόνο και μόνο για να στηρίξει το δικό του κράτος, για να ανδρώσει το πολιτικό του

συμφέρον, για να εξασφαλίσει την πολιτική του άνοδο και κυριαρχία. Όμως η ίδια η ιστορία καταρρίπτει σαν αβάσιμη μια τέτοια

κατηγορία. Οι χριστιανοί εκείνη την εποχή αποτελούν μιά μικρή μειοψηφία, οπότε αν ο Μ. Κων/νος κινούνταν από πολιτικά ελατήρια, που απέβλεπαν στην άνοδο και στην κυριαρχία του, θα τάσσονταν με τους πολλούς με τους ειδωλολάτρες, και όχι με τους λίγους, τους

χριστιανούς. 

   Κατηγορήθηκε για αποτρόπαια εγκλήματα και δολοπλοκίες.

   Ξεχνούν όμως οι κατήγοροι του πως στον χριστιανισμό υπάρχει ένα φάρμακο που επουλώνει όλες τις πληγές, η μετάνοια.

Ξεχνούν πως ο Παράδεισος είναι γεμάτος όχι από «καλούς χριστιανούς» αλλά από μετανοημένους αμαρτωλούς...

   Κατηγορήθηκε πως σκόπιμα βαπτίστηκε στο τέλος της ζωής του για να μπορεί μέχρι τότε να εγκληματεί ελεύθερα.

   Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ασχολούμενος με το θέμα αυτό στον βίο του Αγίου Σιλβέστρου αναφέρει τα εξής: «Εάν λοιπόν παραδεχθώμεν ότι ο Μέγας Κωνσταντίνος εβαπτίσθη ύστερον, διότι επρόσμενε να βαπτισθεί εις τον Ιορδάνη, τούτο ουδέν παραβλάπτει την αυτού αγιότητα. Καθότι και ο Μέγας Βασίλειος και ο Θεολόγος Γρηγόριος και πολλοί άλλοι άγιοι επρόσμεναν να γίνωσι τριάκοντα ετών και τότε να βαπτισθώσι, κατά μίμησιν του Κυρίου. Και αυτός δε ο Κωνστάντιος, ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εν καιρώ του θανάτου του εβαπτίσθη».

    21 Μαΐου: μνήμη των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Ημέρα που γιορτάζει ένας κατηγορούμενος. Ας αφήσουμε κατά μέρος τα νοσηρά κυοφορήματα κάποιων «διανοούμενων», ας γονατίσουμε μπροστά στην εικόνα του και ας ψελλίσουμε ευλαβικά δυό λόγια προσευχής: «Τον Μέγαν Κωνσταντίνο συν τη μητρί Ελένη τη θεία, τους προστάτας των ευσεβών, και ασείστους βάσεις, της ευσεβούς θρησκείας, ευφήμως κατ' αξίαν, ανευφημήσωμεν» (Μεγαλυνάριο εορτής).

 

περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Μάϊος 1995.