Η Μονή Εσφιγμένου, της οποίας χρημάτισε Ηγούμενος ο Άγιος, εστερείτο νερού και οι δυσκολίες των μοναχών ήταν μεγάλες. Αυτό το ζωτικό πρόβλημα έλυσε «μετά θάνατον» ο Άγιος με τον ακόλουθο τρόπο:
Ένας πλούσιος Θεσσαλονικεύς ετοιμαζόταν να αποδημήσει στα Ιεροσόλυμα, όπως ήταν διαδεδομένη συνήθεια στην εποχή του. Σ’ αυτόν λοιπόν εμφανίσθηκε «κατ’ όναρ» ο Άγιος και του είπε, ότι «καλύτερον θα έκαμνες αν μετέβαινες εις Άγιον Όρος, εις την Μονήν Εσφιγμένου, και εχρησιμοποιούσες τα έξοδα όπου θα έκαμνες διά το ταξείδιον, διά την ανεύρεσιν ύδατος, καθότι η Μονή στερείται ποσίμου ύδατος«. Μάλιστα, έδωσε ακριβείς οδηγίες στον υποψήφιο δωρητή. «Όταν φθάσης εις την Μονήν, από την κυρίαν είσοδον θα βαδίσης έως διακόσια βήματα κατ’ ευθείαν, κατόπιν θα στραφής ανατολικώς και θα παρατηρήσης το μέρος και έως όπλου βολήν και θα εύρης το μέρος· να προσέξης όμως να μην σκάψης πολύ βαθέως, διότι πιθανόν να παρουσιασθή πολύ ύδωρ ως λίμνης και αντί να ωφελήσης θα βλάψης«.
Πράγματι έγινε η εκσκαφή και βρέθηκε τόσο νερό, ώστε να έχει αυτάρκεια πλέον η Μονή· μάλιστα η βρύση μέσα στον περίβολο, απ’ όπου υδρεύονται οι μοναχοί και οι προσκυνητές, ονομάζεται μέχρι σήμερα, «του αγίου Γρηγορίου«!
